MakarovSuites
Polski
EnglishDeutschРусскийУкраїнськаFrançaisEspañolItalianoPolski
Kontakt i licencje

Math

Wyszukiwanie Grovera

Poznaj amplitudę wzmocnienia w nieustrukturyzowanym wyszukiwaniu. Wyrocznia fazowa zmienia znak zaznaczonej amplitudy bez zmiany prawdopodobieństw w podstawie obliczeniowej. Krok dyfuzji zamienia fazę względną w wyższe prawdopodobieństwo sukcesu. Zbyt wiele iteracji ponownie zmniejsza to prawdopodobieństwo.

Wyszukiwanie Grovera — Obraz z aplikacji
Obraz z aplikacji

Co się dzieje

Wyrocznia faz oznacza kandydata poprzez zmianę jego względnej fazy. Pomiar natychmiast w bazie obliczeniowej daje takie same prawdopodobieństwa jak przed wyrocznią; Nie sprawia to, że faza względna jest nieobserwowalna w każdej bazie pomiarowej. Zakłócenia w etapie dyfuzji przekształcają znak fazowy w wzmocnienie amplitudy.
Jedna iteracja Grover składa się z wyroczni i dyfuzji. Prawdopodobieństwo sukcesu oscyluje raczej niż zbiega się: zatrzymaj się w pobliżu pierwszego maksimum, a następnie porównaj z późniejszymi iteracjami. Liczba zapytań jest skalowana z pierwiastkiem kwadratowym rozmiaru przestrzeni wyszukiwania dla pojedynczego oznaczonego elementu; Konstrukcja wyroczni i przygotowanie danych również mają koszty. Moduł pokazuje idealną symulację wektorową stanu, dokładne amplitudy racjonalne dla wybranych wielkości i powtarzalne liczby pomiarów próbek.

Równania modułu
Równania
sin θ = 1/√N;  po k obrotach amplituda oznaczonego elementu wynosi sin((2k+1)θ), a szansa jest jej kwadratem
jeden obrót = jedno wywołanie wyroczni (znak minus przy wyróżnionej amplitudzie) + jedno odbicie względem średniej:  a -> 2·mean − a
optymalna liczba obrotów k* = floor(π/4·√N) = 3, 6, 12, 25 dla N = 16, 64, 256, 1024;  ślepe przeszukiwanie wymaga średnio (N + 1)/2 = 8.5, 32.5, 128.5, 512.5
dla N = 4^m amplituda jest dokładnym UŁAMKIEM, dzięki rekurencji całkowitoliczbowej u(k+1) = (2q² − 4)·u(k) − q⁴·u(k−1) przy q = 2^(n/2), sin((2k+1)θ) = u(k)/q^(2k+1)
szesnaście elementów:  1/4, 11/16, 61/64, 251/256 (k* = 3), 781/1024, 1451/4096, −2339/16384 (k = 6, szansa 0.0204 - gorsza niż początkowe 0.0625), … , 2269261/67108864 (k = 12)
sześćdziesiąt cztery elementy po sześciu obrotach:  133988401/134217728 = 0.99829138070344925, co rejestr odtwarza co do ostatniego bitu
pomiar wobec zliczeń:  2000 uruchomień przy k* daje 1913, 1994, 2000, 2000 trafień dla N = 16, 64, 256, 1024 - każdy wynik w granicach trzech sigm od dokładnej szansy

Inne eksperymenty

Wróć do katalogu
Bramki, faza i po co jest baza — Obraz z aplikacji

Math

Bramki, faza i po co jest baza

Cztery małe układy z jedną obracaną fazą, czytane w bazie Z, X lub Y. Faza jest realną, umiejscowioną własnością stanu - wektor Blocha wędruje z nią po równiku - a w niewłaściwej bazie jest zupełnie niewidoczna: przez cały obrót największa zmiana dowolnego prawdopodobieństwa wyniku to 1e-16. Postaw na końcu drugą bramkę Hadamarda, a ta sama faza rozstrzyga odpowiedź z pewnością. To jest interferencja i na tym polega cała różnica między komputerem kwantowym a monetą.

Teleportacja i po co są dwa klasyczne bity — Obraz z aplikacji

Math

Teleportacja i po co są dwa klasyczne bity

Stacja Alicji ma kubit-wiadomość i połowę wspólnej pary, stacja Boba drugą połowę. Przejdź protokół krok po kroku - CNOT, H, pomiar - i wyślij dwa bity zwykłym kanałem. Zatrzymaj je przed dotarciem i spróbuj odgadnąć; potem wybierz poprawkę Boba i porównaj to, co ma, z wiadomością. Dopóki bity nie dotrą, kubit Boba to I/2 przy każdej wiadomości, a po pomiarze Alicja nie ma kopii.

Jedno pytanie, zadane raz — Obraz z aplikacji

Math

Jedno pytanie, zadane raz

Czarna skrzynka liczy f z n bitów na jeden bit, a pytać ją wolno tylko o wejścia. Pewność, czy f jest stała czy zrównoważona, kosztuje klasycznie pół tablicy plus jedno wywołanie. Hadamard na wszystko, JEDNO wywołanie z odpowiedzią w postaci znaku, znowu Hadamard - i wynik same zera rozstrzyga. Tablica prawdy jest tu klikalna, więc obietnicę można złamać ręcznie: dla dowolnej tablicy odpowiedź wypada z prawdopodobieństwem (1 − 2k/N)². A gdy tablica okaże się f(x) = s·x, to jedno wywołanie zwraca samo s.