Physics / Astronomy / Earth
Promieniowanie ciała czarnego
Krzywa Plancka na żywo: przesuń temperaturę - maksimum Wiena wędruje, pole Stefana-Boltzmanna rośnie, a ciało pokazuje prawdziwy kolor.
Co się dzieje
Jedno prawo maluje całą scenę: krzywa Plancka rozpina się nad widmem w jego prawdziwych barwach, złoty znacznik jedzie po maksimum Wiena, gdy grzejesz ciało, a kula obok świeci kolorem, który daje uczciwe całkowanie CIE tego właśnie widma - węglowa czerwień przy 2000 K, biel koło 6500, gwiezdny błękit za 12000. Obok wykres log P od log T: prosta o nachyleniu cztery - Stefan i Boltzmann jednym spojrzeniem. Świeca, żarówka, Słońce i Syriusz są o jedno naciśnięcie.
Co wypróbować
Mała kula to gwiazda w swojej barwie. Dobierz na oko, potem po liczbie; „Następna gwiazda” idzie od Betelgezy do Spiki. „Nałóż” kładzie widmo gwiazdy pod żywe - Słońce przeciw Syriuszowi.
Równania modułu
Równania B(λ, T) = (2hc² / λ⁵) / (exp(hc / λkT) − 1) (Planck) λ_peak T = 2.898 mm·K (Wien) P = σ T⁴ A (Stefan-Boltzmann) gwiazdy: Betelgeuse 3500, Aldebaran 3900, Sun 5772, Procyon 6530, Vega 9600, Sirius 9940, Rigel 12100, Spica 25000 K; λ_max = b/T: Sun 502 nm, Sirius 292 nm (ultrafiolet), Betelgeza 828 nm (podczerwień); σT⁴: Słońce 62.9 MW/m², Syriusz 554 MW/m² zadanie: |T/T_star − 1| ≤ 6 %
