Sekstant morski

Co się dzieje

Światło gwiazdy lub dolnego brzegu Słońca pada na duże lusterko indeksowe, które obraca się razem z alidadą, potem na małe, w połowie posrebrzane lusterko horyzontowe i wpada do lunety obok bezpośredniego widoku horyzontu. Oba odbicia są liczone jako prawdziwe odbicia, d′ = d − 2(d·m)·m; razem obracają promień o podwojony kąt między lusterkami, niezależnie od kąta padania, dlatego łuk ma podziałkę w podwójnych stopniach: zębatka daje pełne stopnie, a bęben minuty. Horyzont morski leży poniżej prawdziwej poziomej o kąt obniżenia horyzontu, 1,76′·sqrt(h), a refrakcja (Bennett) sprawia, że gwiazda wydaje się wyżej, niż jest naprawdę.

Dla gwiazdy na wysokości 35° obserwowanej z wysokości oka 10 m obniżenie horyzontu wynosi 5,57′, a refrakcja 1,42′: obraz spotyka horyzont przy odczycie 35,1164°, a poprawiony pomiar daje z powrotem 35°. Błąd indeksu +2′ przesuwa odczyt do 35,1497°; bez poprawek wysokość wychodzi o 9,0′ za duża. Słońce na wysokości 20°: jego dolny brzeg schodzi na horyzont przy odczycie 19,8710°. Rama przechylona wokół linii celowania wymaga większego odczytu: o 1,4′ przy 2°, o 8,9′ przy 5° i o 36,2′ przy 10°. Na kołyszącym się pokładzie obraz zatacza łuk i dotyka horyzontu w najniższym punkcie łuku, gdy rama jest pionowa.

Model: płaskie lusterka i dokładne odbicia wektorowe; gwiazda dokładnie przed dziobem; brak błędu pryzmatyczności i błędu mimośrodu. Obserwator, który kołysze sekstantem, przenosi na ramę tylko jedną dziesiątą przechyłu statku.

Co wypróbować

Sprowadź obraz w dół alidadą i bębnem, aż dotknie horyzontu, a potem zmierz wysokość. Pozwól statkowi się kołysać i kołysz sekstantem: ustaw odczyt tak, by obraz ledwie dotykał horyzontu w najniższym punkcie swojej drogi.