MakarovSuites
Polski
EnglishDeutschРусскийУкраїнськаFrançaisEspañolItalianoPolski
Kontakt i licencje

Engineering

Poczta pneumatyczna

Wyślij kapsułę rurą poczty pneumatycznej w biurowcu: powietrze z dmuchawy pcha ją wzdłuż parteru, w górę pionu i przez zwrotnicę do stacji B lub C. Zmień masę kapsuły i ciśnienie dmuchawy, wywierć otwór w pionie i wyłącz poduszkę powietrzną, aby usłyszeć, jak kapsuła uderza w koniec rury.

Poczta pneumatyczna — Obraz z aplikacji
Obraz z aplikacji

Co się dzieje

Rura o średnicy 100 mm biegnie od stacji A 8 m wzdłuż parteru, wznosi się do zwrotnicy, a dalej albo skręca na drugim piętrze do stacji B (22,28 m rury od A), albo wspina się wyżej, do stacji C na trzecim piętrze (24,28 m). Dmuchawa o prostoliniowej charakterystyce – najwyżej 0,08 m³/s i ciśnienie przy zerowym przepływie, które ustawiasz – tłoczy powietrze do rury za kapsułą o długości 0,25 m; powietrze przed nią uchodzi przez otwór wylotowy stacji odbiorczej o przekroju 40 cm². Powietrze za kapsułą i przed nią to dwie izotermiczne objętości, które zmieniają się wraz z położeniem kapsuły, a trochę powietrza przecieka obok niej. Kapsułę napędza różnica ciśnień między jej czołami; przeciwdziałają temu grawitacja na wzniesieniach, tarcie o ściankę z μ = 0,2 (w łukach kapsuła jest mocniej dociskana) i opór ośrodka. Na 2,5 m przed końcem stacja może zamknąć otwór wylotowy, zostawiając tylko mały upust o przekroju 0,6 cm², a kapsuła hamuje na powietrzu, które sama spręża.

Kapsuła o masie 1 kg przy dmuchawie 6 kPa dociera do B w 3,20 s i przy otwartym wylocie uderza w koniec z prędkością 8,0 m/s; z poduszką dociera po 8,72 s z prędkością 0,39 m/s, pełznąc na końcu w tempie, w jakim powietrze uchodzi przez upust. Do C potrzebuje 9,07 s. Kapsuła o masie 3 kg potrzebuje m·g/A = 3,75 kPa, aby wspiąć się pionem: przy 6 kPa dociera w 10,9 s, otwór 3 cm² w pionie wydłuża ten czas do 12,8 s, a przy 3,5 kPa zatrzymuje się u podstawy pionu, 8,65 m od startu.

Model: izotermiczny gaz doskonały w dwóch objętościach, przepływy przez otwory zlinearyzowane poniżej 50 Pa; kapsuła jako jeden stopień swobody wzdłuż trasy; bez fal ciśnienia i bez nagrzewania powietrza. Krok 0,2 ms; powietrze nie powstaje ani nie znika.

Co wypróbować

Wyślij kapsułę i śledź ją w górę pionu; potem wyłącz poduszkę powietrzną i zobacz, jak uderza w koniec rury. Zwiększ jej masę albo osłab dmuchawę, aż utknie u podstawy pionu, albo wywierć otwór w pionie.

Równania modułu
Równania
p = m·R·T/V
dm_b/dt = Q_fan − Q_past − Q_hole,  dm_a/dt = Q_past − Q_vent
M·d²s/dt² = (p_b − p_a)·A − M·g·sin τ − μ·N − c·v
Q_fan = ρ₀·Q_max·(1 − Δp/Δp₀)

Inne eksperymenty

Wróć do katalogu
Żyroskopowy stabilizator statku — Obraz z aplikacji

Engineering

Żyroskopowy stabilizator statku

Dwa kadłuby kołyszą się na tej samej fali z trawersu; jeden z nich niesie wirujące koło zamachowe w ramie kardanowej. Pozwól mu precesować przeciw kołysaniu, ustaw jego hamulec i prędkość obrotową i porównaj kołysanie obu kadłubów; potem wywołaj silne falowanie i doprowadź ramę do ograniczników.

Para kół zębatych — Obraz z aplikacji

Engineering

Para kół zębatych

Zwiększ obciążenie do zatrzymania napędu. Zmień przełożenie i kierunek silnika.

Para kół zębatych skośnych — Obraz z aplikacji

Engineering

Para kół zębatych skośnych

Zmieniaj kąt pochylenia zębów i jego kierunek przy tym samym obciążeniu i odczytuj siłę osiową na łożyskach. Siła na zębie jest liczona wzdłuż normalnej do zęba; siła osiowa to reakcja łożyska, a nie wzór.