Spektrometr mas

Co się dzieje

Napięcie daje wszystkim jonom tę samą ENERGIĘ, nie prędkość, więc cięższy dolatuje wolniej; magnes potem zagina według pędu. Jedno drugiego nie znosi i wychodzi r = sqrt(2Vm/q)/B - promień niosący pierwiastek z masy. Po zróżniczkowaniu: dr/r = ½ dm/m, każda względna różnica mas dociera do płyty O POŁOWĘ MNIEJSZA. Uran nie jest trudny dlatego, że jest ciężki, tylko dlatego, że trzy części na 235 to mało jeszcze przed wzięciem połowy. Płyta zapełnia się tu jon po jonie, każdy z wadami źródła – przesunięty wzdłuż szczeliny, lekko pochylony – a linie rosną tam, gdzie jony spadają: rzadki izotop jest rzadki, bo jego linia długo się nie pokazuje. Pozwól części jonów nieść dwa ładunki, a każdy ląduje w r/√2 i czyta się jako połowa masy: 40Ar 2+ leży dokładnie na 20Ne 1+. Spektrometr czyta m/z, nie m.