Physics
Czas życia mionu
Dylatacja czasu jako zliczenie, nie twierdzenie: czynnik miliard między mionami, które powinny dolecieć do ziemi, a tymi, które docierają.
Co się dzieje
Mion żyje 2,197 mikrosekundy, a światło pokonuje w tym czasie 659 metrów. Miony powstają na piętnastu kilometrach - dwadzieścia trzy czasy życia drogi - więc prawie żaden nie powinien dolecieć. Klasyczna odpowiedź to jeden na dziesięć miliardów. Docierają mimo to, i to licznie, a ta różnica nie jest poprawką do wyszukiwania statystyką: to czynnik 10^9 stojący w detektorze. Dwie kolumny pokazują ten sam fakt dwa razy: po lewej wolno idący zegar, po prawej niebo ściśnięte przez gammę. Dodanie obu policzyłoby względność dwukrotnie. Tu doświadczenie stoi pod gołym niebem: licznik na szczycie, licznik nad morzem i deszcz mionów z warstwy, w której się rodzą – każdy ginie tam, gdzie każe długość rozpadu. Wyłącz dylatację, a deszcz ginie kilkaset metrów pod warstwą; przełącz na układ mionu, a niebo spłaszcza się gamma razy, a dociera ten sam udział.
Równania modułu
Równania N/N₀ = exp(−L / (γβcτ)) γ = 1/√(1 − β²), cτ = 658.64 m L′ = L/γ (ten sam numer, widziany z mionu) liczniki: licznik poziomu morza / licznik szczytu → exp(−1907 m / L): 0.736 z relatywistyczną dylatacją czasu na 1 GeV/c, 0.054 bez dylatacji czasu; Frisch i Smith 408/563 = 0.725; rozrzut σ = √(p(1 − p)/N): ± 0.044 dla 100 detekcji na szczycie
