Physics
Rozpad alfa
Dwadzieścia cztery rzędy czasu połowicznego z dwukrotnej różnicy energii, bo prawdopodobieństwo tunelowania siedzi w wykładniku.
Co się dzieje
Po-212 emituje alfę o 8,95 MeV i żyje 0,3 mikrosekundy. Th-232 emituje 4,08 MeV i żyje czternaście miliardów lat. Nieco ponad dwa razy więcej energii i 10^24 razy dłuższe życie - nic klasycznego tak się nie gnie. Odpowiedź Gamowa: alfa nie idzie PONAD barierą, lecz PRZEZ nią, a prawdopodobieństwo siedzi w wykładniku. Jeden procent energii podwaja czas życia. Model jest równomiernie szybki o czynnik 461, a reszta zmienia się tylko o ćwierć rzędu na dwudziestu czterech: płaska reszta to brakująca STAŁA, nie zepsuty kształt. Między ucieczkami cząstka alfa uderza w ścianę studni – naprawdę 10²¹ razy na sekundę, tu spowolnione, by było widać – i przechodzi jedno uderzenie na dziesięć do wielkiej potęgi; licznik jest na panelu. Chwyć jasny pierścień w punkcie zwrotnym i pociągnij energię w górę: bariera cienieje, a czas połowicznego rozpadu spada pod ręką o rzędy wielkości.
Równania modułu
Równania 2G = (2/ħ)·√(2μ/E)·Z₁Z₂e²·[arccos√x − √(x(1−x))], x = R/b b = 2Z₂e²/E P = exp(−2G), λ = f·P, t½ = ln2 / λ log₁₀ t½ ≈ a·Z/√E + b (Geiger–Nuttall)
