MakarovSuites
Polski
EnglishDeutschРусскийУкраїнськаFrançaisEspañolItalianoPolski
Kontakt i licencje

Earth

Chemia węglanowa oceanu

Przepuszczaj przez zlewkę wody morskiej na stole laboratorium powietrze o wybranym CO2 i patrz, jak wskaźnik zmienia barwę. Rozpuszczony węgiel i alkaliczność wody ustalają jej pH oraz udziały rozpuszczonego CO2, wodorowęglanu i jonu węglanowego, z opublikowanymi stałymi (Lueker, Dickson, Millero, Weiss, Mucci); współczynnik Revelle’a mówi, czemu ciśnienie CO2 wody rośnie dziesięć razy szybciej niż jej węgiel. Podnieś CO2 powietrza, a jon węglanowy spada, aż blisko czterech tysięcy mikroatmosfer woda nie utrzyma aragonitu: muszla na dnie zaczyna się rozpuszczać, a jej dwie jednostki alkaliczności na każdy węgiel buforują wodę z powrotem tuż poniżej nasycenia. Zimna woda o tej samej chemii ma mniej węglanu. Węgiel w wodzie, muszli i powietrzu jest zachowany do zaokrąglenia.

Chemia węglanowa oceanu — Obraz z aplikacji
Obraz z aplikacji

Co się dzieje

Kilogram wody morskiej z 2300 µmol/kg alkaliczności i 2000 rozpuszczonego węgla nieorganicznego w 25 °C i zasoleniu 35. pH w skali całkowitej rozwiązuje TA = DIC (K1 h + 2 K1 K2)/(h² + K1 h + K1 K2) + B_T K_B/(K_B + h) + K_w/h − h bisekcją, z K1 i K2 wg Lueker et al. (2000), K_B wg Dickson (1990), borem Uppströma, K_w wg Millero (1995), K0 wg Weiss (1974) i iloczynem aragonitu wg Mucci (1983). Wymiana gazowa relaksuje rozpuszczony CO2 do K0 pCO2_air; muszla z 2 g aragonitu rozpuszcza się z k (1 − Omega)^1.5, gdy Omega < 1, dodając jeden węgiel i dwie alkaliczności na jednostkę. RK4 co 1 min.

Co wypróbować

Podnieś CO2 powietrza i patrz, jak wskaźnik zmienia barwę; porównaj jon węglanowy w dwóch temperaturach; przepchnij wodę poza nasycenie i patrz, jak muszla się rozpuszcza i ją buforuje; odczytaj współczynnik Revelle’a.

Model i jego ograniczenia

Chemia równowagowa z opublikowanymi stałymi przy jednej atmosferze, bez biogenów, materii organicznej i kalcytu, jeden czas wymiany, skupione prawo rozpuszczania. Wartości należą do tej wyidealizowanej zlewki.

Równania modułu
Równania
TA = DIC·(K1·h + 2K1·K2)/(h² + K1·h + K1·K2) + B_T·K_B/(K_B + h) + K_w/h − h
pCO2 = [CO2]/K0,  Ω = [Ca]·[CO3]/K_sp
dDIC/dt = (K0·pCO2_air − [CO2])/τ + R,  dTA/dt = 2R
R = k·(m/m0)^(2/3)·(1 − Ω)^1.5 for Ω < 1,  Revelle = (dp/p)/(dDIC/DIC)

Inne eksperymenty

Wróć do katalogu
Rozprzestrzenianie zanieczyszczeń w powietrzu — Obraz z aplikacji

Earth

Rozprzestrzenianie zanieczyszczeń w powietrzu

Patrz, jak dym z komina cegielni dryfuje o świcie nad tarasowo położonym miasteczkiem. Gorące spaliny wznoszą się według wyniesienia smugi Briggsa, potem wiatr niesie je z prądem, a turbulencja wybranej klasy Pasquilla miesza je ku ziemi: w słoneczny, chwiejny poranek smuga pętlami opada w obrębie kilkuset metrów, w obojętny dotyka miasteczka parę kilometrów dalej, w spokojną, stabilną noc rozpościera się wachlarzem w górze i ledwo sięga dachów. Pozwól pokrywie inwersyjnej uwięzić ją nad domami albo ustaw pokrywę poniżej smugi, a miasteczko pozostanie czyste. Wstęga nad dachami rysuje stężenie przy ziemi obok smugi gaussowskiej, stacja je odczytuje; przy jednorodnym wietrze i stałym K warstwa ustala się dokładnie na ustalonej smudze z maksimum przy ziemi 2Q/(eπuH²). Zatrzymaj źródło i patrz, jak resztę wywiewa z doliny; wyemitowana masa zawsze równa się temu, co w powietrzu, osadzone i odeszło.

Roślinność, woda i klimat — Obraz z aplikacji

Earth

Roślinność, woda i klimat

Przejdź się po małej planecie pokrytej stokrotkami, podczas gdy jej słońce staje się jaśniejsze. Czarne stokrotki pochłaniają światło słoneczne i ogrzewają siebie i planetę, białe je odbijają i pozostają chłodne; obie rosną najlepiej w 22,5 °C. Słabe młode słońce witają więc czarne stokrotki, jasne stare — białe, a pomiędzy nimi obie razem utrzymują planetę w granicach kilku stopni od optimum, podczas gdy naga planeta ociepliłaby się o czterdzieści — gałąź współistnienia ze wzoru zamkniętego na tablicy, z lokalnymi temperaturami dokładnie 5 K po obu stronach optimum. Przesuń słońce ponad 1,54, a białe zginą jednym skokiem; przyciemnij je znowu, a wrócą dopiero przy 1,22 — przemiataj i patrz, jak rysuje się histereza. Przełącz na pustynię: rośliny przynoszą własny deszcz i przy tych samych opadach zarówno zielona sawanna, jak i naga pustynia są stabilne, dopóki susza nie przewróci zielonej na dobre. Powierzchnie są księgowane z dokładnością do zaokrąglenia.