Astronomy / Earth
Siły pływowe
Zbadaj rozciąganie pływowe w 3D: porównaj chmurę cząstek próbnych z przypadkiem izolowanym i przyjrzyj się różnicom przyspieszenia grawitacyjnego.
Co się dzieje
Ograniczony eksperyment Newtona: bezmasywne ślady w stałym zmiękczonym potencjale rdzenia, a nie w samograwitacyjnym stosie gruzu. Okrągłe początkowe orbity są stacjonarne bez pływów; kontrola prędkości celowo pozwala również na zimną zapadającą się chmurę. Spin zmienia kierunki orbitalne, a nie pozycje początkowe. Brak wzajemnej grawitacji, kolizji, tarcia, pęknięcia, ciśnienia płynu lub utraty masy rdzenia. Glif rdzenia jest potencjalnym markerem, a nie stałą powierzchnią. Pierwotny absorbuje ślady przekraczające jego promień odniesienia; atmosfera i fizyka uderzeń są nieobecne. Gęstość satelity określa masę/promień i skalę czasową; nie jest to gęstość wywnioskowana z rzeczywistego zakłócenia. Tekstura planety i rozmiary śladów są ilustracyjne. Energia jest mierzona w stosunku do określonego rdzenia i nie jest zachowana podczas pływu. Ujemna energia w skończonym punkcie końcowym nie jest dowodem trwałego uwięzienia. Okręgi Roche’a są szacunkami referencyjnymi, a nie odległością rozbicia zmierzoną w tym eksperymencie. Brak rekonstrukcji Shoemaker-Levy’ego 9.
Równania modułu
Równania δg = −GM (R+x)/|R+x|³ + GM R/|R|³ δg_linear = GM/d³ [3n(n·x) − x] a_core = −Gm x / (|x|²+ε²)^(3/2) e_core = |v|²/2 − Gm/sqrt(|x|²+ε²) d_balance = r_s (2M/m)^(1/3) d_fluid = 2.44 r_s (M/m)^(1/3) [idealna kołowa orbita synchroniczna]
