Astronomy
Pulsar
Gwiazda neutronowa z wiązką radiową nachyloną do osi obrotu to latarnia morska, a czy ją widzisz, jak często i jak długo - to jedna linijka trygonometrii sferycznej: cos θ = cos α cos ζ + sin α sin ζ cos φ. Wiązka przechodzi w obrębie ρ od ciebie albo nie; drugi biegun też może przejść - interpuls - a większości pulsarów nie widać wcale, bo ich wiązki mijają Ziemię. Szerokość impulsu, wypełnienie i oświetlona część nieba są mierzone na profilu i na niebie, nie cytowane.
Co się dzieje
Gwiazda neutronowa wirująca z wiązką radiową nachyloną do osi - latarnia. Czy ją zobaczysz, zależy od tego, gdzie stoisz: wiązka musi omieść twoją linię widzenia, a robi to tylko dla obserwatorów w obrębie półszerokości wiązki od nachylenia. Nachyl wiązkę blisko 90°, a przechodzą oba bieguny - dwa impulsy na obrót, jak u Kraba. Szerokość impulsu wynika z trzech kątów, a hamowanie wirowania daje moc, którą gwiazda wlewa w mgławicę. Wypróbuj ustawienia Kraba i Veli, przesuń obserwatora i patrz, jak impulsy pojawiają się i znikają, gdy wiązka cię mija.
Równania modułu
Równania cos θ(φ) = cos α cos ζ + sin α sin ζ cos φ impuls podczas θ ≤ ρ; impuls główny iff |ζ − α| ≤ ρ W = 2 arccos[(cos ρ − cos α cos ζ)/(sin α sin ζ)] Ė = 4π² I dP/dt/P³, I = 10³⁸ kg m²
