Physics / Astronomy
Fale grawitacyjne
Ciasny układ podwójny opada po spirali, a jego fala kwadrupolowa biegnie przez płaszczyznę w czasie opóźnionym: dwuramienna spirala zacieśnia się, a zapis detektora ćwierka.
Co się dzieje
Płótno nie jest gumową błoną: jego wysokość w każdym punkcie to odkształcenie h+, które daje tam wzór kwadrupolowy - w chwili, gdy docierająca fala opuściła układ podwójny. Z tego opóźnienia wynika wszystko, co widać: rysunek jest spiralą, a nie oddychającym pierścieniem, zewnętrzne zwoje są starsze od wewnętrznych, a przed czołem płaszczyzna jest jeszcze gładka i o niczym nie wie. Gdy orbita opada, spirala zacieśnia się, a zapis detektora ćwierka, rosnąc jednocześnie w częstości i amplitudzie: układ krążący z f słychać przy 2f, bo kwadrupol masy wraca do siebie po pół obrotu. Na ostatniej stabilnej orbicie przybliżenie postnewtonowskie nie ma już nic do powiedzenia i model przestaje krążyć, przechodząc w dzwonienie - uczciwie opisane jako ton, a nie jako relatywistyka numeryczna.
Równania modułu
Równania da/dt = −(64/5) G³ m₁ m₂ (m₁ + m₂) / (c⁵ a³) (Peters) f_GW = 2 f_orbit, h ∝ (G M_c)^(5/3) f^(2/3) / (c⁴ d) Chirp fal grawitacyjnych: częstotliwość f wzrasta wraz ze zmniejszaniem się rozmiaru orbity a
