Physics
Szczególna teoria względności
Zegary świetlne, skrócenie długości i względność równoczesności na interaktywnych diagramach czasoprzestrzeni - transformacje Lorentza do przeciągania.
Co się dzieje
Pociąg Einsteina, wystawiony naprawdę: pioruny uderzają w oba końce jadącego pociągu, fronty światła rosną jako okręgi z prędkością c, a obserwator na peronie M odbiera oba błyski razem, podczas gdy M′ w środku pociągu spotyka najpierw błysk przedni. Zaznacz "jedź pociągiem", a TE SAME dwa uderzenia są rysowane w układzie pociągu: wagony spoczywają w pełnej długości, peron płynie do tyłu skrócony, uderzenia nie są już równoczesne - a fronty wciąż są okręgami z c, co jest całym postulatem. Przeciągnij prędkość układu, a siatka Minkowskiego ścina się na żywo: linie świata pociągu pochylają się, a dwa pioruny - równoczesne na peronie - rozjeżdżają się w układzie pociągu dokładnie o v·L₀. Na stanowisku zegarów spoczywający i lecący zegar świetlny ścigają fotony między lustrami; podróżnik kreśli wyraźnie dłuższy zygzak, a jego licznik zostaje w tyle dokładnie o γ. Potem spuść deszcz mionów: przy 0,995c mniej więcej jeden na dziesięć przeżywa 15-kilometrowy spadek - dokładnie exp(−h/γvτ) - tam gdzie życie bez dylatacji dałoby jeden na dziesięć miliardów. Zaznacz pole, by lecieć razem z nimi: to góra się skraca.
Równania modułu
Równania β = v/c; γ = 1/√(1−β²) t′ = γ(t−vx/c²); x′ = γ(x−vt) L = L₀/γ; Δt = γΔt₀ w = (u+v)/(1+uv/c²)
