Earth
Tsunami dociera do brzegu
Podnieś garb morza na trzy metry nad głęboką wodą i patrz, jak się dzieli i biegnie: grzbiet przecina głęboki ocean z sqrt(g h), blisko dwustu metrów na sekundę, dociera do mareografu dokładnie wtedy, gdy mówi wzór zamknięty, zwalnia i rośnie nad szelfem i wbiega na plażę między domy wioski rybackiej. Bardziej stroma plaża zalewa mniej w głąb lądu; zamknij wybrzeże w zatokę, a fala jak w lejku osiąga dwukrotny wbieg. Schemat trzyma morze w spoczynku w spoczynku nad każdym dnem, nigdy nie daje ujemnej głębokości i rozlicza każdy metr sześcienny, który przekracza otwartą granicę morską.
Co się dzieje
Nieliniowe równania płytkiej wody wzdłuż pasa 60 km w 1200 komórkach: 2000 m oceanu, stok do szelfu 100 m, plaża 1:50 do lądu na 20 m, szerokość opcjonalnie zwężona pięciokrotnie w zatokę. Ściany używają rekonstrukcji hydrostatycznej Audusse’a ze strumieniem HLL, więc jezioro w spoczynku zostaje w spoczynku nad każdym dnem, suchy ląd włącznie, a głębokości są dodatnie; tarcie Manninga niejawne; krok idzie za liczbą Couranta 0,45. Garb gaussowski 3 m wysoki i 5 km szeroki to zadany start – pęknięcia, które go podniosło, nie liczymy. Wbieg to wysokość linii wody, bilans objętości obejmuje to, co wychodzi przez otwarte morze.
Co wypróbować
Porównaj przybycie na głęboki mareograf z zamkniętym czasem fali długiej; patrz, jak fala rośnie na szelfie; zalej wioskę; uczyń plażę bardziej stromą; zamknij wybrzeże w zatokę.
Model i jego ograniczenia
Jeden wymiar poziomy, bez dyspersji, bez modelu załamania poza schematem chwytającym nieciągłości, gładkie zadane źródło, domy niewpływające na przepływ. To dydaktyczne wybrzeże nie jest mapą zagrożenia.
Równania modułu
Równania ∂(b·h)/∂t + ∂(b·h·u)/∂x = 0 ∂(b·h·u)/∂t + ∂(b·(h·u² + g·h²/2))/∂x = g·h²/2·∂b/∂x − g·b·h·∂z/∂x − friction h* = max(0, h + z − max(z_L, z_R)), HLL flux c = √(g·h), A2/A1 = (h1/h2)^(1/4)·(b1/b2)^(1/2) (Green)
