Earth
Wiatr buduje wydmy
Puść wiatr nad pasem pustynnego piasku w wieczornym świetle. Naprężenie na dnie ma szczyt tuż nawietrznie od grzbietu, strumień piasku potrzebuje długości nasycenia, by je dogonić, przepływ odrywa się za grzbietem, a stok zawietrzny osypuje się pod kątem naturalnego zsypu – więc mała zmarszczka na płaskim pokładzie rośnie dokładnie w tempie z teorii liniowej, a dwie wydmy wędrują z wiatrem z mniej więcej prędkością Bagnolda q/H, wywiewając pokład między nimi do skały. Uspokój wiatr poniżej progu, a nic się nie rusza; zwilż piasek, by go podnieść; pozwól wiatrowi wiać wstecz część roku, a wydmy stają; postaw kamienny mur w poprzek wiatru. Okresowy pas zachowuje każde ziarno.
Co się dzieje
Okresowy pas piasku długości 256 m w 512 komórkach. Naprężenie na dnie to tau0 (1 + F^-1[(A|k| + iBk) h^]) z A = 3,2 i B = 0,3 nad obwiednią dna, każdy pęcherz oderwania wypełniony do linii cienia 14° i naprężenie w nim zerowe. Strumień nasycony rośnie z nadwyżką naprężenia ponad próg (dziesiąta część sqrt(rho_s g d/rho), podniesiona przez wilgoć), strumień relaksuje do niego na 0,5 m dokładnie komórka po komórce i zamknięty wokół okresu, i nigdy nie bierze więcej, niż komórka ma nad skałą. Dno spełnia bilans Exnera; stoki powyżej 34° się osypują. Jawne kroki tysięcznej części roku; sekunda to rok przy skali czasu 1.
Co wypróbować
Wyhoduj wydmy z pomarszczonego pokładu i porównaj wzrost z teorią liniową; patrz, jak dwie wydmy wędrują; uspokój wiatr poniżej progu; zwilż piasek; odwróć wiatr; postaw mur.
Model i jego ograniczenia
Jednowymiarowy pas, liniowe jądro naprężenia z geometryczną linią cienia, jedna wielkość ziarna, bez roślinności i skorupy. Tempa są te tego wyidealizowanego pola wydm.
Równania modułu
Równania τ = τ0·(1 + IFFT[(A|k| + iBk)·FFT h]), τ = 0 in the separation bubble q_s = Q·(τ/τ0 − r)/(1 − r), r = (u*_t/u*)² l_s·dq/dx = q_s − q, ∂h/∂t = −∂q/∂x, slopes ≤ 34° σ(k) = Q·k²·(B − A·k·l_s)/((1 + (k·l_s)²)·(1 − r)), c ≈ q_crest/H
