MakarovSuites
Polski
EnglishDeutschРусскийУкраїнськаFrançaisEspañolItalianoPolski
Kontakt i licencje

Earth

Delta rzeczna

Wyślij rzekę 200 m³/s niosącą setną metra kubicznego piasku na sekundę na szelf i patrz, jak rośnie stulecie delty: woda dzieli się proporcjonalnie do spadku na każdego niższego sąsiada, każda komórka morska upuszcza udział 1 − exp(−głębokość / 4 m) tego, co przepływa, i rośnie, aż stanie nad morzem z łagodnym spadkiem, brzeg posuwa się naprzód, a rzeka znajduje kilka ujść. Potrój osad, a lob pokrywa cały szelf; pogłęb szelf, a ten sam piasek buduje mniej lądu; podnoś morze o centymetr na rok, a zysk jest jeszcze mniejszy. Osad dostarczony równa się odłożonemu plus wyniesionemu z dokładnością do zaokrąglenia.

Delta rzeczna — Obraz z aplikacji
Obraz z aplikacji

Co się dzieje

Delta na siatce 32 na 24 komórki po 100 m: rzeka wchodzi u dołu w środku nachylonej równiny nadbrzeżnej, a jej woda i osad są prowadzone komórka po komórce w kolejności malejącego potencjału (dno na lądzie, poziom morza minus piąta część głębokości w morzu, by prąd rozchodził się ku głębszej wodzie) proporcjonalnie do spadku na wszystkich niższych sąsiadów. Każda komórka odkłada udział 1 − exp(−głębokość/λ) tego, co przepływa, co najmniej dwa procent, do pułapu łagodnie opadającego od ujścia, by równina zachowała spadek ku morzu; co dotrze do brzegu lub zagłębienia, jest wynoszone. Synchroniczna aktualizacja dna co 0,05 roku; dostarczony równa się odłożonemu plus wyniesionemu z dokładnością do zaokrąglenia. Sekunda doświadczenia to rok.

Co wypróbować

Patrz, jak lob się nadbudowuje, a ujścia dzielą; potrój osad, pogłęb szelf, podnieś morze i porównaj ląd zbudowany w stulecie.

Model i jego ograniczenia

Deterministyczne wielokierunkowe prowadzenie bez bezwładności, fal i pływów, jedna reguła odkładania zależna od głębokości, brak wcinania koryt i dynamiki awulsji. Powierzchnie lądu są te tej reguły komórkowej.

Równania modułu
Równania
η = z (z ≥ S),  η = S − r·(S − z) (z < S)
Q_ab = Q_a·w_ab/Σw,  w = (η_a − η_b)/d_ab
f = max(f_land, 1 − e^(−depth/λ)),  Δz = min(f·q, cap)/A
Q_s·t = V_deposited + V_exported

Inne eksperymenty

Wróć do katalogu
Erozja kanionu — Obraz z aplikacji

Earth

Erozja kanionu

Podnoś płaskowyż 100 km o dziesiątą milimetra na rok i pozwól rzece go przeciąć: wcinanie dz/dt = K A^0.5 S rośnie z powierzchnią zlewni, którą prawo Hacka gromadzi w dół rzeki, tak że profil po trzydziestu milionach lat trafia w postać zamkniętą S = U / (K A^0.5), stromy przy wododziale i łagodny przy ujściu, z kanionem szerokim na tuzin kilometrów przy ścianach 35 stopni. Podwój wypiętrzanie, a załom wspina się w górę rzeki z celerytą K A^0.5, dokładnie tam, gdzie stawia go kwadratura czasu przejścia; włóż twardą ławicę w stos, a wodospad zawisa tam, gdzie rzeka ją spotyka. Objętość zerodowana równa się dodanemu wypiętrzeniu minus wzrost profilu z dokładnością do zaokrąglenia.

Naporowa warstwa wodonośna — Obraz z aplikacji

Earth

Naporowa warstwa wodonośna

Wywierć studnię w piaskowcu zasilanym ze wzgórz oddalonych o dwadzieścia kilometrów i zobacz w niej napór: zamknij studnię, a manometr pokazuje rho g razy wysokość zwierciadła nad głowicą; otwórz, a płynie sama, póki zwierciadło stoi nad głowicą – postaw głowicę wyżej niż wzgórza, a nie popłynie. Pompuj, a lej depresji rozszerza się dokładnie tak, jak mówi funkcja studni Theisa; przepuść wodę przez glinę powyżej, a depresja ustala się w stanie ustalonym Hantusha z niemal całą wodą przez glinę. Pompuj mocno, potem znów pozwól studni płynąć: słabiej, bo warstwa się jeszcze nie odnowiła – woda wciąż tam jest. Retencja, przesiąkanie, dopływ ze wzgórz i studnia bilansują się z dokładnością do zaokrąglenia.