MakarovSuites
Polski
EnglishDeutschРусскийУкраїнськаFrançaisEspañolItalianoPolski
Kontakt i licencje

Earth

Naporowa warstwa wodonośna

Wywierć studnię w piaskowcu zasilanym ze wzgórz oddalonych o dwadzieścia kilometrów i zobacz w niej napór: zamknij studnię, a manometr pokazuje rho g razy wysokość zwierciadła nad głowicą; otwórz, a płynie sama, póki zwierciadło stoi nad głowicą – postaw głowicę wyżej niż wzgórza, a nie popłynie. Pompuj, a lej depresji rozszerza się dokładnie tak, jak mówi funkcja studni Theisa; przepuść wodę przez glinę powyżej, a depresja ustala się w stanie ustalonym Hantusha z niemal całą wodą przez glinę. Pompuj mocno, potem znów pozwól studni płynąć: słabiej, bo warstwa się jeszcze nie odnowiła – woda wciąż tam jest. Retencja, przesiąkanie, dopływ ze wzgórz i studnia bilansują się z dokładnością do zaokrąglenia.

Naporowa warstwa wodonośna — Obraz z aplikacji
Obraz z aplikacji

Co się dzieje

Naporowy piaskowiec o przewodności 5·10⁻³ m²/s i zasobności 10⁻⁴ wokół studni, na 120 pierścieniach od otworu 0,1 m do 20 km, gdzie wzgórza trzymają wysokość 60 m. Wysokość spełnia S dh/dt = (1/r) d/dr (T r dh/dr) + L (h_top − h), liczone niejawnym Eulerem jako układ trójdiagonalny krokami 10 min, z opcjonalnym przesiąkliwym nadkładem pod zwierciadłem swobodnym na 40 m. Studnię pompuje się z zadanym wydatkiem, płynie rurą z C (h − z_w) tylko przy wysokości nad głowicą albo jest zamknięta, a manometr pokazuje rho g (h − z_w). Retencja, przesiąkanie, dopływ ze wzgórz i studnia bilansują się do zaokrąglenia; Theis, Cooper-Jacob i Hantush sprawdzają solver.

Co wypróbować

Zamknij studnię i odczytaj manometr; pozwól jej płynąć, podnieś głowicę ponad wzgórza, a stanie; pompuj i porównaj depresję z Theisem; pozwól glinie przeciekać i porównaj z Hantushem.

Model i jego ograniczenia

Jednorodna, izotropowa warstwa naporowa, symetria radialna, stała wysokość zasilania, zlinearyzowana rura studni; bez kompakcji i efektów gęstości. Przepływy należą do tego wyidealizowanego basenu.

Równania modułu
Równania
S·∂h/∂t = (1/r)·∂/∂r(T·r·∂h/∂r) + L·(h_top − h)
s = Q/(4πT)·W(u),  u = r²·S/(4T·t);  s ≈ Q/(4πT)·(−γ − ln u)
s = Q/(2πT)·K0(r/B),  B = √(T/L)  (Hantush)
Q = C·(h − z_w) if h > z_w,  p = ρ·g·(h − z_w)

Inne eksperymenty

Wróć do katalogu
Woda drąży jaskinie — Obraz z aplikacji

Earth

Woda drąży jaskinie

Pozwól strumieniowi wsiąkać we wzgórze wapienne przez pięć szczelin cienkich jak włos i patrz, jak mija trzydzieści tysięcy lat: woda rozpuszcza ściany szybko przy wejściu, a dzięki powolnej kinetyce czwartego rzędu blisko nasycenia trochę aż do źródła. Daj jednej szczelinie podwójną szerokość, a przejmie dwie trzecie przepływu, poszerza się szybciej i przebija w dziewięć tysięcy lat, aż strumień nie utrzyma pełnego stawu; zostaw je równe, a żadna się nie przebije. Podaj wodę w połowie nasyconą, a jaskinie rosną o połowę wolniej, nasyconą – wcale. Skała utracona przez ściany to wapń, który unosi źródło.

Deszcz i gleba: dokąd idzie woda? — Obraz z aplikacji

Earth

Deszcz i gleba: dokąd idzie woda?

Obserwuj front zwilżający przemieszczający się w dół przez glebę, podczas gdy opady deszczu są podzielone pomiędzy infiltrację, ponding i spływ.