Astronomy
Asysta grawitacyjna
Jeden przelot w dwóch układach odniesienia i łańcuchy, które budują z nich misje: Voyager 2 i Cassini na orbitach katalogu, obrót i perycentrum każdego przelotu oraz manewry, które zostawia.
Model i jego ograniczenia
Hiperbola dwóch ciał bez napędu. Planeta porusza się jednostajnie w lokalnym układzie Słońca. Pominięto pływy słoneczne, krzywiznę orbity, księżyce, atmosferę i zderzenia z pierścieniami: to nie planowanie misji. Warunek ucieczki używa szybkości asymptotycznej przy odległości planety od Słońca, nie chwilowej szybkości w perycentrum. Odrzut to przybliżenie pierwszego rzędu bez sprzężenia zwrotnego. Sonda jest powiększona; planeta i tor mają tę samą skalę. Powierzchnie, obrót i pierścienie są ilustracyjne. Strzałki 3D pokazują tylko kierunki. Diagram rzutuje na ekliptykę z jedną skalą km/s. Okrąg ogranicza rzut |v∞|; nachylony wylot może leżeć wewnątrz.
Równania modułu
Równania e = 1 + r_p v∞²/GM; δ = 2 asin(1/e) V = Vp + v∞; |Δv| = 2 v∞ sin(δ/2) Δε = Vp · (v∞out − v∞in) Δspeed = |Vout| − |Vin| ≠ |Δv| Łańcuch: v∞ = V_leg − V_planet; e = 1/sin(δ/2); r_p = GM(e − 1)/v∞²
