Prawo Pascala i naczynia połączone

Co się dzieje

Naciśnij mały tłok, a duży podniesie samochód. Ciśnienie jest wszędzie w cieczy takie samo, więc F2/F1 = A2/A1 - ale mały tłok musi przebyć tyleż razy dłuższą drogę, a praca po obu stronach jest identyczna co do ostatniej cyfry. Prasa to dźwignia, nie źródło. Obok cztery naczynia zupełnie różnych kształtów i pojemności dochodzą dokładnie do jednego poziomu, bo przepływ napędza ciśnienie, a ciśnienie zależy od głębokości. Rurka U z dwiema cieczami NIE wyrównuje się: równoważy się przy rho1 h1 = rho2 h2 - i tak właśnie mierzy się jedną gęstość względem drugiej. A dno nie czuje kształtu nad sobą: rozszerzający się słój z sześcioma litrami naciska na swoje dno dokładnie tak samo jak wąski z jednym, przy tej samej głębokości. Różnicę niosą ścianki, a panel drukuje obie liczby. A kula Pascala czyni samo prawo widocznym: naciśnij tłoczek, a woda tryska ze wszystkich otworów - w górę, w bok, w dół - niemal z jedną prędkością, bo dodane ciśnienie dochodzi do każdego otworu nieosłabione. Ta odrobina różnicy, która zostaje, to rho-g-h grawitacji, i znika, im mocniej tłoczek naciska.