Przekładnia planetarna

Co się dzieje

Koło słoneczne o 24 zębach, trzy satelity o 18 zębach na jarzmie i koło koronowe o 60 zębach. Silniki i hamulce na trzech członach – na kole koronowym przez boczny zębnik zazębiony z jego uzębieniem zewnętrznym – napędzają, unieruchamiają lub obciążają dowolny z nich. Niezależnie od tego, co jest unieruchomione, a co napędzane, trzy prędkości spełniają wzór Willisa (ωs − ωc)/(ωr − ωc) = −zr/zs = −2,5. Koło koronowe unieruchomione: jarzmo obraca się z prędkością równą zs/(zs + zr) = 0,286 prędkości koła słonecznego – to silna redukcja obrotów. Koło słoneczne unieruchomione: jarzmo obraca się z prędkością równą 0,714 prędkości koła koronowego. Jarzmo unieruchomione: przekładnia jest zwykłą parą kół zębatych z kołami pośredniczącymi, a koło koronowe obraca się z prędkością równą −0,4 prędkości koła słonecznego. Napędzaj jednocześnie koło słoneczne i koronowe, a prędkość jarzma będzie średnią ważoną ich prędkości. Momenty zachowują stałe proporcje, Ts : Tr : Tc = zs : zr : −(zs + zr), i sumują się do zera; hamulec unieruchomionego członu przejmuje jego część. Unieruchom dwa człony, a trzeci w ogóle nie może się obracać: jego silnik staje.

Model: sztywne koła, każde we własnym łożysku, satelity na sworzniach jarzma; każde zazębienie to styk wzdłuż linii przyporu bez tarcia i luzu. Bez sprężystości zębów i strat w łożyskach; trzy satelity dzielą się obciążeniem tak, jak rozdzieli je solver.

Co wypróbować

Wypróbuj każdy układ i porównaj prędkość jarzma z prędkością koła słonecznego: stosunek Willisa pozostaje równy −2,5. Potem unieruchom dwa człony.