MakarovSuites
Polski
EnglishDeutschРусскийУкраїнськаFrançaisEspañolItalianoPolski
Kontakt i licencje

Engineering

Zawieszenie pojazdu

Przejedź ćwiartką pojazdu z 10 m/s przez próg 50 mm: koło idzie za drogą na sprężynie opony, nadwozie odpowiada przez kolumnę z częstością nadwozia blisko 1,4 Hz, gdy koło podskakuje z dwunastoma, obie odczytane względem wzorów zlinearyzowanych. Zmiękcz amortyzator, a nadwozie pływa i dalej się kołysze; utwardź go, a próg uderza mocniej, lecz gaśnie od razu. Przesuń górne mocowanie do wewnątrz i patrz, jak zmienia się przyrost pochylenia koła przy ugięciu. Praca drogi na oponie jest rozliczana z energią zmagazynowaną, ciepłem amortyzatora i opony.

Zawieszenie pojazdu — Obraz z aplikacji
Obraz z aplikacji

Co się dzieje

Ćwiartka pojazdu z podwójnymi wahaczami na stanowisku: kąt dolnego wahacza i wysokość nadwozia są dwiema współrzędnymi, 40 kg koła i zwrotnicy jedzie na zewnętrznym przegubie dolnego wahacza, górny przegub wynika z dwóch okręgów wahacza i zwrotnicy, tak że pochylenie koła zmienia się z ugięciem, a kolumna między wahaczem i nadwoziem daje siły sprężyny i amortyzatora przez prędkość swojej długości. Opona jest sprężyną z tłumieniem włączaną na pierwszych dwu milimetrach, by oderwanie było ciągłe; próg sin² przebiega pod kołem z prędkością pojazdu. Lagrange’owska macierz mas sprzęga nadwozie i wahacz; RK4 co 50 µs rozlicza pracę drogi z energią zmagazynowaną i ciepłem amortyzatora i opony.

Co wypróbować

Patrz, jak koło bierze próg, a nadwozie odpowiada takt później; odczytaj częstości nadwozia i podskoku koła względem wartości zlinearyzowanych; zmiękcz i utwardź amortyzator; przesuń górne mocowanie i porównaj przyrost pochylenia.

Model i jego ograniczenia

Płaska ćwiartka pojazdu z oponą o kontakcie punktowym, brak stabilizatora, podatności tulei i obejmowania przeszkody przez oponę, liniowa sprężyna i amortyzator, gładki próg. Częstości i siły są te tego wyidealizowanego stanowiska.

Równania modułu
Równania
(M+m)·z″ + m·L·cos q·q″ − m·L·sin q·q′² = F_t − (M+m)·g
m·L·cos q·z″ + m·L²·q″ = F_t·L·cos q − m·g·L·cos q − F_s·dL_s/dq,  F_s = k·(L_s − L_0) + c·(dL_s/dq)·q′
z_road = h·sin²(π·(v·t − s_0)/λ)
W_road = ΔE + Q_damper + Q_tyre

Inne eksperymenty

Wróć do katalogu
Podwozie gąsienicowe — Obraz z aplikacji

Engineering

Podwozie gąsienicowe

Pchnij ośmiotonowy nośnik gąsienicowy na stopień 0,5 m: gąsienica koła napędowego chwyta grunt do granicy tarcia, koło napinające uderza w ścianę stopnia i wspina się na jego krawędź, napięty odcinek między kołem napinającym i pierwszym kołem naciska na krawędź siłą wyznaczoną napięciem gąsienicy, a pięć kół nośnych na swoich sprężynach przyjmuje uderzenie. Poluzuj napięcie, a odcinek ustąpi; puść maszynę w powietrzu, a gąsienica bez ciągu rozkręci się do prędkości biegu luzem silnika. Przełącz na obrót w miejscu, a dwie gąsienice pędzone przeciwnie obracają kadłub przeciw bocznemu poślizgowi ogniw, do prędkości odchylania z bilansu zamkniętego. Praca silnika jest rozliczana z energią kinetyczną i potencjalną, poślizgiem, amortyzatorami i krawędzią stopnia.

Robot szeregowy — Obraz z aplikacji

Engineering

Robot szeregowy

Wyślij trójprzegubowe ramię z ładunkiem 10 kg po trajektorii kwintycznej z jednej pozy do drugiej: regulator PD każdego przegubu z kompensacją ciężkości śledzi z dokładnością do kilku centymetrów, a moment barku w spoczynku jest dokładnie sumą ciężarów razy poziome ramię za nim, największy przy ramieniu wyprostowanym. Zmniejsz o połowę granice momentu, a bark nie utrzyma wyprostowanego ładunku, ramię opada; wyłącz kompensację ciężkości, a zwiśnie o moment ciężkości podzielony przez wzmocnienie; dodaj ładunku i patrz, jak bark zbliża się do granicy; zażądaj punktu poza zasięgiem, a ramię zostanie. Praca silników jest rozliczana z energią kinetyczną i potencjalną oraz tarciem przegubów.