MakarovSuites
Polski
EnglishDeutschРусскийУкраїнськаFrançaisEspañolItalianoPolski
Kontakt i licencje

Math

Ile miejsca zajmuje komórka

Zmień zmienne w całce, a pojawi się czynnik. To wyznacznik pochodnej odwzorowania: stosunek pola maleńkiej komórki do pola jej obrazu, mierzony tutaj na samych wielokątach. Znak to orientacja, a nie część czynnika, zerowy wyznacznik oznacza zapadniętą krawędź, a całka z |det J| jest polem obrazu tylko przy jednokrotnym pokryciu.

Ile miejsca zajmuje komórka — Obraz z aplikacji
Obraz z aplikacji

Co się dzieje

Zmień zmienne w całce podwójnej, a pojawi się czynnik - owo r współrzędnych biegunowych. To nie umowa: to pole komóreczki, w którą odwzorowanie zamienia komórkę jednostkową, i ten moduł je mierzy. Siatka na płaszczyźnie wyjściowej jest przepychana przez odwzorowanie; każda komórka ląduje jako mały czworokąt, którego pole podzielone przez pole komórki zbiega do wyznacznika Jacobiego - dokładnie dla odwzorowania afinicznego, w pierwszym rzędzie dla pozostałych. Tam, gdzie odwzorowanie się fałduje, czynnik przechodzi przez zero, a komórki się odwracają. Wypróbuj odwzorowania, zmniejsz komórkę i porównaj zmierzony czynnik z det J na panelu.

Równania modułu
Równania
∫∫ f dx dy = ∫∫ f(F(u,v)) |det J| du dv
J = [[∂x/∂u, ∂x/∂v], [∂y/∂u, ∂y/∂v]]
zmierzone: pole ze znakiem obrazu komórki / h² → det J
biegunowe: det J = r;  fałd: det J = 0 wzdłuż zgięcia

Inne eksperymenty

Wróć do katalogu
Oszacowania zamiast przybliżeń — Obraz z aplikacji

Math

Oszacowania zamiast przybliżeń

Każdy inny sposób liczenia daje liczbę, która pewnie jest poprawna. Arytmetyka przedziałowa daje parę, która na pewno jest, a cały temat to jej cena. Nazywa się zależność: każde wystąpienie zmiennej liczy się jako inna zmienna, więc x − x wychodzi szerokości dwa. Otoczenie należy do WZORU, a nie do funkcji.

Przekrój powierzchni — Obraz z aplikacji

Math

Przekrój powierzchni

Przetnij powierzchnię pionową płaszczyzną, a dostaniesz krzywą; jej nachylenie to pochodna w tym kierunku. Odłóż nachylenie we współrzędnych biegunowych: dla powierzchni różniczkowalnej jest to dokładnie okrąg, którego średnicą jest gradient. A jedna powierzchnia tutaj ma obie pochodne cząstkowe, pochodną kierunkową w każdym kierunku i żadnej płaszczyzny stycznej.

Jak daleko sięga wielomian Taylora — Obraz z aplikacji

Math

Jak daleko sięga wielomian Taylora

Blisko swojego środka wielomian Taylora jest nie do odróżnienia od funkcji, a każdy dodatkowy wyraz się opłaca. Dalej psują się trzy różne rzeczy: poza promieniem zbieżności więcej wyrazów pogarsza odpowiedź bez ograniczeń, exp(−1/x²) ma szereg zbieżny wszędzie i trafny w jednym punkcie, a nawet wewnątrz promienia sumowanie może zgubić wszystkie cyfry. Promień to odległość do osobliwości, której nie ma na osi rzeczywistej.