Wyfrezuj kieszeń w bloku aluminium: frez trzpieniowy najpierw wycina rowek przez środek, a potem obiega coraz szersze pętle aż do ścianek, napędzany przez serwonapędy osi i wrzeciono o ograniczonej mocy. Porównaj płytkie i głębokie przejście, zobacz, jak w narożach skaczą kąt opasania i siła, i obniżaj moc wrzeciona, aż zwolni lub stanie, a potem włącz posuw adaptacyjny.
Wytocz wałek stopniowany z pręta stalowego o średnicy 60 mm na tokarce uniwersalnej: suport prowadzi nóż wzdłuż obracającego się pręta przejście po przejściu, a wrzeciono zwalnia przy każdym skrawaniu. Zmieniaj posuw, głębokość skrawania i promień naroża, by porównać chropowatość, moc i czas, a głębokim przejściem przy dużej prędkości obrotowej doprowadź silnik do zatrzymania.
Wydrukuj dwa słupki połączone mostem i smukłą wieżę obok nich i obserwuj, jak stopione tworzywo układa się ścieżka po ścieżce, jak swobodne nitki uginają się, aż zesztywnieją, i jak wierzchołek wieży pozostaje miękki. Zmieniaj przepływ i prędkość, aby zobaczyć, jak ścieżka grubieje lub cienieje, wyłącz wentylator albo zwiększ rozpiętość, aby most się ugiął, i ustaw minimalny czas warstwy, aby wieża zdążyła ostygnąć.
Wytnij laserem detal z blachy stalowej: wiązka przetapia stal na wylot, gaz wydmuchuje ciekły metal ze szczeliny cięcia, a głowica podąża wzdłuż konturu. Zwiększaj posuw, aż cięcie przestanie przechodzić na wylot, każ głowicy zatrzymywać się w narożach, wypróbuj drugie przejście i obserwuj, dokąd trafia energia wiązki.
Wtryśnij stopione tworzywo do formy wtryskowej linijki i obserwuj, jak od przewężki rozbiegają się dwa czoła strumienia, podczas gdy od zimnej stali narasta zestalona warstwa. Przesuń przewężkę, ochłodź formę, obniż ograniczenie ciśnienia lub spowolnij ślimak, aż przewężka zastygnie i zostawi niedolew; potem utrzymaj docisk, ochłodź wypraskę i wypchnij ją z formy.
Walcuj gorące stalowe kęsisko płaskie między dwoma walcami roboczymi i obserwuj, jak siła, moment i sprężynowanie klatki ustalają grubość na wyjściu. Zmniejszaj szczelinę, aż napęd stanie albo walce przestaną chwytać kęsisko, nasmaruj walce, ochłódź kęsisko i porównaj jeden przepust z dużym gniotem z dwoma lżejszymi.
Wydmuchaj bańkę z porcji gorącego szkła na piszczeli, podczas gdy szkło stygnie: ustaw ciśnienie, obracaj piszczel bez przerwy i wsuwaj ją do pieca do dogrzewania. Porównaj zimną i gorącą porcję szkła, przestań obracać, aby zobaczyć, jak bańka opada, i wydmuchaj porcję z cienkim końcem ze strumieniem chłodzącym i bez niego.
Wyciągaj ściankę otwartej bryły gliny w wysoki walec, wyciągnięcie po wyciągnięciu, obserwując, jak ścianka cienieje, a koło zwalnia pod dłońmi. Użyj więcej wody, by zobaczyć, jak rozmoczona ścianka skręca się i odrywa, otwórz miskę i rozpędź koło, aż jej brzeg zostanie odrzucony, a także wypróbuj bardziej miękką glinę albo suche dłonie.
Uszyj w zwolnionym tempie szew stębnowy: igła wprowadza nić w dół, chwytacz rotacyjny chwyta jej pętlę pod płytką ściegową, a podciągacz nici zaciąga ścieg, podczas gdy transporter przesuwa materiał. Przestaw fazę chwytacza, aż maszyna zacznie pomijać ściegi, rozreguluj naprężenia nici, aby przeciągnąć przeplot na jedną stronę materiału, porównaj krótkie i długie ściegi i lekko naciśnij pedał przy grubym dżinsie, aż silnik się zatrzyma.
Przeprowadź wstęgę papieru przez trzy zespoły drukujące i korektą fazy doprowadź magentę i żółty do pasowania z cyjanem. Następnie zmień naciąg wstęgi, rozpędzaj maszynę szybciej, bardziej otwórz kałamarz magenty, przełącz na ciężki papier albo doklej nową rolę i obserwuj, jak kolory rozjeżdżają się wraz z wydłużeniem papieru i znów wracają na miejsce.
Zbierz pas pszenicy i śledź masę zbożową od zespołu żniwnego przez bęben młócący, wytrząsacz i sita aż do zbiornika ziarna, podczas gdy liczona jest każda strata. Jedź szybciej w gęstym łanie, aż wytrząsacz zacznie gubić ziarno, a bęben się zapcha, ustaw bęben, szczelinę omłotową i wentylator i rozładuj zbiornik, zanim się przepełni.
Wydawaj kabel podmorski przez rufę statku kablowego i dopasuj prędkość wydawania do prędkości statku, obserwując naciąg, kąt opadania i miejsce, w którym kabel dotyka dna morskiego. Przyspiesz albo zatrzymaj statek, przytrzymuj kabel naciągiem zamiast prędkością, zmień kabel na ciężki kabel elektroenergetyczny i dodaj rów w poprzek trasy, by zobaczyć, jak kabel przechodzi nad nim napięty albo kładzie się na jego dnie.
Przesuwaj krokowo płytkę o średnicy 300 mm pod obiektywem, pole po polu, i obserwuj na pulpicie, jak przed każdym naświetleniem błąd maleje do kilku nanometrów. Porównaj trapez z krzywą S, wyłącz sprzężenie w przód, zmiękczaj przegub podatny, aż pętla regulacji zacznie drgać, i obniż pasmo, załaduj cięższy stolik i dostrój do niego regulator, a na koniec wpraw podłoże w drgania.
Skieruj teleskop o montażu azymutalnym na gwiazdę i utrzymuj jej obraz na krzyżu celowniczym kamery, gdy niebo się obraca, a luz ślimaków, ich błąd okresowy i wiatr go spychają. Pozwól gwieździe przejść blisko zenitu, by zobaczyć, jak napędowi azymutu brakuje prędkości, przeprowadź gwiazdę przez południk z enkoderem na silniku i zwiększ pasmo pętli regulacji, by przeciwdziałać podmuchom.
Szlifuj wklęsłą powierzchnię półfabrykatu soczewki o średnicy 100 mm na szlifierce z górnym ramieniem: narzędzie leży na obracającym się półfabrykacie, ramię przesuwa je tam i z powrotem, a szkło jest usuwane tam, gdzie nacisk i poślizg są największe, aż maszyna zatrzyma się przy zadanej strzałce. Zmieniaj skok, jego przesunięcie, narzędzie i obciążenie, aby zwiększyć lub zmniejszyć krzywiznę, a potem przejdź do szlifowania dokładnego i polerowania i obserwuj błąd kształtu oraz prążki interferencyjne na stanowisku kontrolnym.
Nakręć sprężynę i patrz, jak walec z kołeczkami szarpie stalowe zęby grzebienia, a wiatraczek działający jak hamulec powietrzny utrzymuje tempo; ekran obok pozytywki zapisuje każdą nutę na tej wysokości, na której brzmi. Zmniejsz łopatki wiatraczka, aby pozytywka grała szybciej, pozwól sprężynie się rozkręcić, aż mechanizm stanie na akordzie, mocniej wytłum zęby albo skróć jeden ząb i zobacz, jak jego nuta schodzi ze swojego rzędu.
Zaparz espresso w przeciętym na pół ekspresie z jednym bojlerem i obserwuj, jak rośnie ciśnienie, jak front zwilżania przesuwa się w dół przez pastylkę kawy i jak kawa napełnia filiżankę. Zmiel kawę drobniej lub grubiej, zmień dawkę, temperaturę zadaną bojlera, zawór nadmiarowy i łagodny rozruch pompy, zacznij od zimnego ekspresu albo załóż ślepe sitko i zobacz, jak zawór nadmiarowy utrzymuje ciśnienie.
Odwiruj dwie probówki z dużymi i małymi kulkami i zatrzymaj cykl, gdy duże są już na dnie, a większość małych pozostaje w zawiesinie; porównaj krótkie i długie cykle, różne prędkości i bardziej lepką ciecz. Potem nalej za mało wody do jednej probówki wyważającej i obserwuj, jak wał wirnika zatacza okręgi przy przejściu przez prędkość krytyczną: przy wolnej rampie zadziała wyłącznik niewyważenia, przy szybkiej wirnik przejdzie, a z wyłączonym hamulcem znów zacznie się trząść podczas wybiegu.
Przeprowadź skrzydło przez cały zakres kątów natarcia aż za przeciągnięcie, odczytaj jego siłę nośną, opór i moment z wagi tensometrycznej pod podłogą, a potem porównaj zmierzoną biegunową z prawdziwą. Skalibruj wagę jednym obciążnikiem na kanał albo piętnastoma obciążeniami złożonymi, pochyl jej cięgna siły nośnej, dodaj szum i skróć uśrednianie, i zobacz, co z oporem robią przesłuchy między kanałami, szum i zera dryfujące przy nagrzewaniu.
Skanuj odlew aluminiowy kąt po kącie i obserwuj, jak na monitorze z projekcji rentgenowskich narasta jego przekrój, a potem znajdź ukrytą porę i zmierz ją. Zmniejsz dawkę, ogranicz liczbę projekcji, włącz pełne widmo i przesuń oś stołu obrotowego względem promienia centralnego, aby zobaczyć szum, smugi, efekt miseczkowy i podwojone krawędzie, a na koniec podaj rekonstrukcji przesunięcie osi, by znów uzyskać ostry obraz.
Niektóre moduły należą do kilku Suites. Każdy wspólny eksperyment ma tutaj jeden opis.